Het is allemaal nog steeds erg wennen. Je wilt zo graag dat alles gelijk goed gaat, maar dat is gewoon niet haalbaar.
Zo weigert Tiamo regelmatig zijn medicijnen in te nemen. Om er niet te veel strijd van te maken, geef je ze dan maar via de sonde. Maar als hij die sonde niet meer heeft, zul je toch moeten. Tandjes poetsen met zijn nieuwe mooie elektrische borstel: ook niet leuk. In bad (wat hij voorheen toch erg prettig vond) gaan: krijsen krijsen krijsen. Huishouden is nog steeds niet op orde. Spuitjes om medicijnen toe de dienen: bij het ziekenhuis en leverancier besteld en ze zijn nog steeds niet binnen.
Bloeddruk meten lukte vandaag (na meerdere malen geprobeerd te hebben) ook niet. Er staat duidelijk in de de handleiding dat je tijdens het meten niet mag praten en bewegen. Een kind van 2 begrijpt dat echter nog niet..... Maandag de verpleegkundige dus maar bellen en vragen of er misschien een ander apparaat is dat we kunnen gaan gebruiken.
Hij heeft gisteren voor het eerst een nacht doorgeslapen, zal hem goed doen. Sinds het tussenhuis was het iedere nacht meerdere malen huilen. Laatst een uur lang, niets was goed. Je gaat je dan toch afvragen of hij geen pijn heeft. Die indruk hadden we niet, maar het zit je niet lekker dat je kind zo gefrusteerd is en zoveel verdriet heeft.
Vrijdagmiddag naar het Sophia geweest, plek op zijn voetje zag er nog rustig uit.
Al met al dus veel frustaties hier. Ik probeer het postieve in gedachten te houden; dat mijn kind het naar omstandigheden goed doet. Hij lacht veel en is vrolijk. Dat is het belangrijkste.
Maar toch kan ik het allemaal maar moeilijk verwerken en de tijd vinden om alles letterlijk en figuurlijk op een rijtje te krijgen. Zo wordt er maandag ochtend hier thuis bloed afgenomen en moeten we dinsdag en vrijdag naar het sophia. Kost allemaal zoveel tijd.
Hoe zal de toekomst zijn? De onzekerheid bestaat nog steeds.
Dus helaas geen gezellig positief bericht dit keer, maar moest het wel even kwijt.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
3 opmerkingen:
Hoi lieve mensen
Het is zo herkenbaar, niks gaat nog zoals je het graag zou willen, hier is het idem. Als Tiamo dan ook nog zoveel huilt en tegenwerkt voel je je zo machteloos. Je kunt niet altijd positief zijn etc, goed dat je dat ook aangeeft.
Veel sterkte voor jullie en een dikke knuf voor de dappere man!!
X jeannet en de rest
Het is begrijpelijk dat je zo voelt. Het is ook allemaal niet niks wat er de afgelopen weken-maanden allemaal op jullie afgekomen is!!! En je kunt en hoeft ook niet altijd sterk te zijn. Zoals ik je al liet weten, Ivy, als je hulp nodig hebt, op wat voor gebied dan ook, schroom niet het mij te laten weten.
Een hele dikke knuffel en heel veel liefs, Sharda
Hoi leiverd,
Wat ben ik toch trots op je. Het is niet makkelijk en in ben bang dat dat voorlopig ook zo zal blijven. Ik hoop dat je de kracht blijt houden om vol te houden. En je mag je ook zo voelen hoor. Als ik je waar dan ook mee kan helpen laat het me weten he.
Dikke kusz Piet, Ilona en Bjorn
Een reactie posten